لحظه نوشته هاي من (٢٤تير _ پنجشنبه)

ساعت :

٩.٤٥

مث يه خوابه، حس ميكنم تو خواب دارم راه ميرم

هيچ حسي ندارم، يعني حس ميكنم تو خوابم، نميفهمم
گيجم
دل تنگم خيلي

ساعت :
٢
چه گل خوشكلي بود ، همه چيز عالي ، لبخند، مهربوني..
ولي باورم نميشه زندگي من انقد بايد با بقيه متفاوت باشه، حداقل ميذاشتن سوار ماشين شيم بعد...
دريغ از يه مباركه ...
چه ميشه كرد ،
زندگي منه ديگه :)
بازم خدا رو شكر ، ميتونست بد تر از اينا بشه.
راضيم به رضاي تو

+ من خوشبخت ميشم در آينده
شك نكن

جاده ے خاطرات ی طرفه است ! ...